Hallo allemaal,

Na het overlijden van mijn oudste broer in 2012, stuitte ik per toeval op de oproep van Joris Maas die mij had toegevoegd bij IAW (International Adoptees Worldwide). Ik was verrast dat er veel geadopteerden waren in Nederland uit Indonesië en dat er überhaupt een groep bestond. Er ging een wereld voor me open, vooral na de eindejaarsborrel in Rotterdam die door Ana was georganiseerd. Hierna volgden allerlei ontmoetingen via facebook maar vooral privé.

Ik ben erg dankbaar voor  alle ontmoetingen en de vriendschappen die zijn ontstaan en er nog steeds zijn. Hierna kwam ik via SIG (Stichting Interlandelijk Geadopteerden) andere geadopteerden tegen uit verschillende  landen. Iedereen had verhalen te vertellen zowel mooie als minder fijne en hartverscheurende verhalen. Voor mij werd het duidelijk dat ik er voor geadopteerden wilde zijn en er  iets moois van wilde maken. 

2018 was een spannend jaar geweest. Dewi Deijle en Stichting Mijn Roots gingen het opnemen voor geadopteerden uit Indonesië door de overheid aansprakelijk te stellen voor de wandaden die werden gepleegd in de jaren 70/80. Uiteraard kon ik niet achter blijven omdat ik een ooggetuige was. Hun strijd werd ook mijn strijd. Geadopteerden hebben het recht om hun roots te vinden en erkenning te krijgen. E.e.a. met steun van de overheid.  In dat zelfde jaar kwam ik ook bij UAI (United Adoptees International) terecht om onze krachten te bundelen.

Eigenlijk vanaf 2012 ben ik altijd actief geweest in de adoptie wereld en dat blijf ik doen zolang het nodig is. Aangezien ik klaar was met mijn andere bezigheden, besloot ik in mei te solliciteren bij Stichting Mijn Roots omdat ik mij graag meer bezig wil houden met de adoptie wereld uit Indonesië.

Mijn naam is Yanien Veenendaal en ik ben een moeder van drie meiden. Zoals de meesten wel weten ben ik geadopteerd uit Indonesië en geboren in Semarang. Mijn adoptie papieren zijn van A tot Z vervalst, de standaard formulieren waren al aanwezig maar de invulling was volledig uit de duim gezogen. Als negenjarige (bijna 10) werd ik uit Semarang gelokt door een collega van mijn moeder, hierna werd ik naar Jakarta gebracht en overgedragen aan Utari. Zij nam me mee naar het kindertehuis  die zij runde en vanuit daar werd ik door Jane Tumewu meegenomen naar haar huis en van daaruit naar Loka Kasih (Kasih Bunda) gebracht. Mevrouw Heerebout (particulier uit Nederland) bracht me naar Nederland. Dit gebeurde van januari  tot april 1980. Door mijn leeftijd heb ik een hoop herinneringen waardoor men mij niet om de tuin kon leiden bij de zoektocht die in 1995 werd gestart. Utari werd onder dwang gezet om te helpen met zoeken mijn acting mother te vinden. Zij hadden de criminelen gevonden maar zij wisten niet waar mijn moeder naar toe was verhuisd. Mijn zoektocht werd in de krant gezet maar ook dat leverde geen resultaten op en uiteindelijk werd een oproep gedaan via de televisie. Het was een wonder dat juist mijn oom (mijn moeder was hertrouwd met de broer van mijn vader) de oproep heeft gezien in die paar minuten in de ochtend.

Om een lang verhaal kort te maken. Ik vond mijn familie in 1996. In die tijd van de zoektocht hebben veel mensen geholpen met zoeken en dankzij hen, mijn voogdes en Stichting Welzijn Jongeren werden mijn familie en ik na 17 jaar weer herenigd. Zonder hun hulp had ik nooit mijn zoektocht kunnen starten. Ik gun alle geadopteerden die zoeken steun, erkenning en hereniging.    

Groet Yanien